نیمه شب آواره و بی حس و حال   

نیمه شب آواره و بی حس و حال   

در سرم سودایه جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول بار را

خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را

آن دو چشم مست و آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من او

همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد بسر

مسته او بودم ز د نیا بی خبر

دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمدو در خلوتم دم ساز شد

گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش :

گفتمش در عشق پا بر جاست دل

گر گشایی چشمه دل زیباست دل

گر تو زورقمان شوی دریاست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده

در پی عشق تو سر گردان شده

گفت:

گفت در عشقت وفادارم بدان

من تورا بس دوست می دارم بدان

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

آن کبوتر عاقبت از بند رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر 

بد از این حتی تو اسمم را نبر   

خاطراتم را تو بیرون کن زه سر

دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند

بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشقه دیرین گسسته تاروپود

گرچه آب رفته باز آید به رود

ماهیه بیچاره اما مرده بود

بد از این هم آشیانت هر کس است

بد از این هم آشیانت هر کس است

باش با او یاده  تو مارا  بس است